Kindî, felsefeyi “insanın gücü ölçüsünde var olanların hakikatini bilmesidir” şeklinde tanımlar (Kindi, 2014, s. 126). Bu nedenle Kindî’ye göre felsefe büyük bir yer işgal eder. Zira felsefe, bilimlerin en şereflisi ve mertebe bakımından en üstünüdür. Kindî, felsefeyi ve onunla meşgul olmayı savunmuştur. Filozofun amacının, teorik ve pratik olarak meşru bir amaç olduğunu iddia etmiştir. Çünkü filozof, hakka doğru çabalamaktadır (teorik yön) ve onunla amel etmeye çalışmaktadır (pratik yön). Ayrıca Kindî görevimizin, filozofları eleştirmek değil, onlara teşekkür etmek ve ister Yunan, ister Arap beldelerinden gelmiş olsun, kaynağına bakmaksızın hakikati araştırmak olduğu görüşünü savunur ve şöyle der:

“Nereden gelirse gelsin, isterse bize uzak ve karşıt milletlerden gelsin, hakikatin güzelliğini benimsemekten ve ona sahip olmaktan utanmamalıyız. Çünkü gerçeği arayan için hakikatten daha değerli bir şey yoktur. O kimse hakikati eksik görmez ve onu söyleyeni ve getireni küçümsemez. Hiç kimse hakikati küçümsemez, tersine herkes ondan şeref duyar”(Kindi, 2014, s. 128).

Kindî, Mu’tasımbillah’a sunduğu “Kitab fi’l-Felsefeti’l-Ûlâ” adlı risalesinde, dinin felsefe ile ihtilafa düşmediğine, çünkü felsefenin eşyanın hakikatini araştırdığına, onun uluhiyet bilimini, tevhid bilimini, fazilet bilimini ve bütün faydalı bilimleri kapsadığına, bize bu bilimlerdeki bir hakikate nasıl ulaşacağımızı açıkladığına, peygamberlerin ancak Tanrının vahdaniyetini, uluhiyyetini açıklamak ve fazilete davet edip rezillikten uzaklaştırmak için geldiklerine vurgu yaparak şöyle demiştir:

“Çünkü uluhiyet, vahdaniyet ve ahlak bilgisi, hatta tüm yararlı şeylerin ve yararlıyı elde etmeye vesile olan her şeyin bilgisi ile tüm zararlılardan sakınma ve korunmaya ait bilgidir, varlığın hakikatinin bilgisi (felsefe) çerçevesine girer. İşte peygamberlerin, şanı yüce Allah’tan getirdikleri de tümüyle bu tür bilgidir” (Kindi, 2014, s. 129).