Dinimizde meseleler dört yöntemle çözülür, Kuran, sünnet, icma ve kıyas. Yani bir mesele Kuran'da verilmemişse sünnete bakılır, sünnette de her mesele olmayabilir, o zaman işinin ehli kişiler demokratik yönetimlerde olduğu gibi şura ile fikirlerini açıklarlar ve daha sonra oy çokluğu ile meseleyi karara bağlarlar. Buna icma denir. İcma yaparken kıyas yöntemi kullanılabilir. Kıyas bir durumu diğer durum ile karşılaştırarak sonuca gitmeye çalışmaktır. Örneğin Kuran'da içki aklı kapattığı için haram kılınmışsa kıyas yoluyla uyuşturucunun da haram olduğuna karar verilir. Dinin meseleleri karara bağlama yöntemi budur.

Burada dikkat edilmesi gereken meselelerden biri de Peygamberimizin sünnetine bakarken, olayların hikmetini, sebebini ve sonucunu yanlış anlamamaktır. Bunun için peygamberin sünnetine dayandırılan olay her açıdan incelenmelidir. Peygamberin karar vermesinde gözden kaçırdığınız bir sebep olursa çok mantıksız uygulamalar insanlar arasında sünnet diye anlaşılabilir ve kalıcı hale gelebilir. Örneğin peygamberimiz genel kurallar yanında bazen duruma göre istisnalar koyabiliyordu. O istisnalar o durumla alakalıdır, bunu genelleştiremezsiniz.

Mesela kalbi İslam'a ısındırılacak biri peygamberimize abdestin kendisine zor geldiğini söyleyince peygamberimiz ona sende abdestsiz namaza gel demiş diye rivayet var. Yıllar sonra Hz. Ömer artık abdestsiz gelmesine izin vermemiş, çünkü İslam'ı benimseme dönemini geride bırakmış. İşte Hz. Ömer gibi Peygamberimizin bir işi ne şartlarda yaptığını iyi anlayıp durumun genellenmesine meydan vermemek ve külli kararlar vermemek şartıyla Peygamberimizin sünnetinden örnekler çıkarılabilir. Bir işte şöyle düşünmek gerekir; Peygamberimiz bu durumda meseleyi en güzel ve kolaylıkla nasıl çözerdi? Peygamberimizin hareketlerini kendi toplumsal kültürü içinde değerlendirip kendi içinde bulunduğumuz toplumumuzdaki en güzel şeklini üretmek gerekir.

Örneğin Peygamberimiz Mescid-i Nebeviyi o günün şartları altında kerpiçle yaptıysa, kerpiçle ev yapmak sünnettir diye tutturmamak gerekir. Bunu kalıcı bir sünnete dönüştürmek yanlış olur. Burada sünnet olanın kerpiçle ev yapmak değil, devrinin en iyi malzemesiyle evi, mescidi yapmak olduğunu anlamak gerekir. Aynı zamanda Peygamberimiz kendi toplumunun giyiniş tarzına uygun ve edepli bir şekilde giyinirdi. Burada sünnet olanın Peygamberimizin giydikleri değil, Peygamberimizin kendi toplumuna uygun edepli bir giyiniş tarzı benimsemesi olduğunu anlamak ve sünnetin amacını karıştırmamak gerekiyor. Yoksa sünnet çok iyi bir yol gösterici iken, mantıksız kişilerin elinde dinin amacından saptırılmasında bir etken olarak kullanılabilir.