Merhaba, bir süredir şükür ile ilgili ayetleri inceliyorum. Aslında şükür, kavram olarak " teşekkür etmek  " denebilirse de çok daha geniş bir anlam ifade ediyor.

Rabbimiz birçok ayette şükürden bahsediyor, bunlardan bazı örnekler :

"... Şükredersiniz diye sizi bağışladık" (2/52) - - - bağışlamasının sebebi şükretme ihtimali

".... Bana şükredin ve sakın nankörlük etmeyin" (2/152)----- Demek ki şükretmeyen nankörlük etmiş oluyor, yani şükür ve nankörlük birbirinin zıttı olan iki kavram. Nankörlük direk inkarla ilişiki olduğuna göre şükür de direk imanla ilişkilidir diyebiliriz.

"... Allah' tan sakının ki bana şükretmiş olasınız" (3/123)  ayette geçen sakınmak sözcüğü arapça "vettugu" olarak geçiyor, yani takva ile aynı kökten. Takva, sorumluluk denebilirse, şükretmenin bir boyutu da sorumluluk olarak düşünülebilir.

"... Muhammed ölürse geri mi döneceksiniz? Allah, şükredenleri mükafatlandırır." (3/144). İşte şükür ayetlerini incelemeye başlamamın sebebi olan ayet. Zira savaş alanını terketmemek ve bir önder ve lider de olsa peygamber öldü diye davadan vazgeçmemenin şükürle ilgisini anlamaya çalıştım. Oysa bizim bildiğimiz anlamı ile teşekkür, buradaki ayete uymuyor. Rabbimiz neden burada şükür demiş de, sabır dememiş mesela? Kavram olarak sabır daha çok uymuyor mu buradaki müslümanların durumuna? (ayette geçen savaş, Uhud savaşıdır bu arada). Acizane, savaş meydanında olabilmek, Rabbimizin koyduğu sınırlara sabırla dirayet edip, bunda sebat etmek daha doğru bir açılım diye düşünüyorum. İman etmenin en büyük göstergesi gibi geliyor bana.

Öyle olmasa şeytanın en büyük oyunlarından biri şükür üzerine olmaz ve şu ahdi yapmazdı : Onların çoğunu şükredenlerden bulmayacaksın (7/17)