Selamünaleyküm arkadaşlar. Aşağı yukarı üç senedir müslümanım. Yani dini görüşüm sorulsa kendimi böyle tanımlardım. Ama gayrimüslimlerden pek farkım yoktu ibadet anlamında inancımı deist gibi yaşıyordum tabiri caizse. Aslında Kuran'ı okuduktan sonra ibadet etmek etmek için bir yanım hep yanıp tutuşuyordu ama sürekli erteliyordum. Yok bu sınav senesi geçsin, yok büyüyünce yaparım falan filan. Tanıdık gelmiştir bu bahaneler. Biraz da seküler bir çevrede büyümemin de etkisi vardı. ateist olmam kaçınılmazdı aslında. Ama biraz diğer insanlardan farklı olmam, asosyal olmam falan beni hep Allah'a yaklaştırdı. Diğer insanlar gibi gülüp eğlenmek, arkadaş grupları falan beni hiç içine almıyordu. Arkadaşlar her şerde bir hayır vardır. Biz bilemeyiz , Allah bilir. Sosyal fobiliydim arkadaşlar bir zamanlar, onu büyük ölçüde aştım ama hala asosyalim diyebilirim çünkü böyle mutlu oluyorum. Asıl konuya gelirsek, beş vakit namaza başlamam salgın dönemine rastlıyor. Pandemi dönemim çok kötü geçiyordu. Yarı bunalımdaydım. Sosyal medya bağımlılığı ve onu paralelinde gelişen müstehcen film bağımlılığı baş göstermişti. Arkadaşlar gerçekten çok kötüydü, ilk zamanlar pişman oluyordum ama bir türlü bırakamıyordum. Sonra artık alışkanlık haline gelince pişman da olmamaya başladım, günah bataklığında boğuluyordum. Ara ara bıraksam da tam olarak bırakamıyordum. Daha sonra artık bazı şeyleri değiştirmenin gerektiğini anladım ve tüm bahaneleri arkada bırakarak namaza başladım. Namaz kılmanın bana kattıklarını başka bir yazıda yazmıştım. Namaz kılınca hemen bırakabildiğimi sanmayın bu illeti. Bir süre boyunca kendimi kandırmaya devam ettim, belli bir ölçüye indirdim ama ara sıra dozajı aştığım oldu tabi. Bir süre de böyle devam etti. İbadetlerimi yaparken bazen zevk vermese de hiçbir zaman bırakmadım. Bazen kalbimin artık karardığını hissettim ama mücadeleyi hiç bırakmadım ve sonunda artık temizlendim hiç izlemiyorum, en son ne zaman izlediğimi hatırlamıyorum bile. Arkadaşlar, şunu demek istiyorum ne kadar günah bataklığında olursanız olun Allah'tan umudunuzu kesmeyin. Allah'ın tövbe kapısı her zaman açıktır, şeytana uymayın. Ben bağımlı olduğum zamanlarda  namazdan sonra kendim içinde de dua ettim: "Allah'ım sen benim günahlarımı affet, sen beni günahlarımdan kurtar." diye. O, bütün dualarınıza cevap verir sadece çabalamanızı istiyor.