Allah'ın varlığının benim gözümde en büyük delili evrenin kusursuzluğudur. İnsan bedeni o kadar kusursuz en basitinden beynimiz  2.5 milyon GB depolama kapasitesine sahiptir. Gözümüz 10 milyona yakın rengi ayırabilir. Kemiklerimiz çelikten 5 kat daha güçlüdür. Benzer şekilde örnekleri kainat için sıralayalım : Ay dünyaya, Eğer biraz daha yakın  olsaydı, gelgit olayları azalırdı ve bu da okyanusların daha hareketsiz olmasına neden olurdu. Durgun su denizdeki hayatı tehlikeye sokar,  soluduğumuz havadaki oksijen oranı tehlikeye girerdi. Bilim adamları ve filozoflar bile bu kusursuz dizayn karşısında şaşkındır ki Jean Guitton şöyle demiş: Doğanın temel değişmezleri ve yaşamın ortaya çıkmasına neden olan ilk koşullar, şaşırtıcı bir kesinlikle ayarlanmıştır. Evrenin ne denli akılalmaz bir incelikle ayarlanmış gibi göründüğü hakkında bir fikir vermek için Yer'den Mars gezegeni üzerinde bir çukura topunu göndermeyi başarabilen bir golf oyuncusunun becerisini düşünmek yeter. Her şeyin tesadüf eseri oluşması imkansızdır ki bilim de bize gün geçtikçe bunu kanıtlar nitelikte. Siz insanın yapısındaki tüm maddeleri alıp istediğiniz kadar bekleseniz de istediğiniz kadar birleştirmeye çalışsanız da bir insan oluşturamazsınız. Çünkü canlılardaki ana madde ruhtur. Ölüleri tekrar diriltmek için yapılan o kadar çalışma var ki hiçbiri başarılı olamamıştır. Sadece vücudun belli sinyaller ile kasılmasına cevaplarına ulaşılabiliyor ancak hiçbir şekilde geri eski sağlıklı haline döndürülemiyor. Biz insanlar bu kainattaki en üst varlıklar bile bunları yapamıyorsak bu evrenin bir yaratıcısı yok mudur ? Yoksa her şey komik bir şekilde mükemmel düzende şans eseri mi oluşmuştur ? Bu şans eseri oluşumun etkilerini niye gözlemleyemiyoruz ?